Docu & Film - Online documentaires
Woensdag 30 mei 2007
Het is eenvoudig. Peak Oil verwijst naar het ogenblik waarop de wereldolieproductie haar maximum bereikt. Tot dusver volgde ze min of meer de toenemende vraag. Na Peak Oil neemt ze langzaam en definitief af. Volgens de jongste modellen van de wereldwijde Association for the Study of Peak Oil and Gas heeft de productie van gewone aardolie in 2004 al gepiekt. Maar door het aanboren van diepzeeolie, poololie en zware olie komt de globale piek er pas rond 2010, ten laatste tegen 2015. Het is een kwestie van geologische realiteiten.
Voor de goede orde: ook na Peak Oil zal er nog veel olie zijn. Ruim voldoende om het ecosysteem verder te ruïneren. Alleen begint de prijs van die olie dan exponentieel te stijgen. De reserves slinken en het is een steeds lastiger karwei om wat nog overblijft bovengronds en gebruiksklaar te krijgen. En ondertussen explodeert de vraag wel. Daar zorgen we volgens de beste tradities zelf voor en we verwelkomen nu ook China, India, Pakistan en de anderen in een wereldeconomie naar westers model die grotendeels op olie draait en die altijd meer wil.
De spelregels blijven trouwens gewoon dezelfde. Wie de almaar schaarsere, duurdere olie kan blijven betalen, die kan ze blijven krijgen. Zolang de voorraad strekt. En wie ze niet of niet meer kan betalen - en dat zijn dan steeds meer mensen, ondernemingen, sociale lagen, bedrijfssectoren, gebieden -, die kan ze vergeten. - Maar eerst en vooral: wie die peperdure olie kan verdelen, die heeft het voor het zeggen. Zolang de voorraad strekt.
In de documentaire Oil, Smoke and Mirrors (2006) legt de Ier Ronan Doyle een verontrustend overtuigend verband tussen drie dingen: 1) Peak Oil, 2) de Amerikaans-Britse verovering van het Midden-Oosten en 3) de katastrofale en katalyserende gebeurtenis waarmee die verovering zo prompt op gang kwam en waarin ze naar verluidt ook haar eeuwigdurende rechtvaardiging moet vinden: 11 september 2001.
In net geen vijftig minuten verschaffen voormalig Duits defensiesecretaris Andreas Von Bülow, voormalig Brits milieuminister Michael Meacher, ASPO-stichter Colin Campbell en nog een reeks andere vooraanstaanden de kijker inzicht in de onaangename gevolgen van Peak Oil, in de keuze van het Amerikaans-Britse machtsblok om unilateraal het Midden-Oosten in te palmen en in het kunstmatige vijandbeeld - over een hoogtechnologisch supernetwerk van islamterroristen die jumbojets in gebouwen mikken - waarmee het de ware toedracht van die imperialistische agressie aan het adres van Afghanistan, Irak en binnenkort wellicht ook Iran zo lang mogelijk uit het vizier wil houden. - Om ondertussen nota bene een draconisch wettelijk kader en een bijhorende infrastructuur uit de grond te stampen waarmee officieel naar terroristen wordt gespeurd maar die verder toch voornamelijk geschikt lijken om een onrustige, zelfs opstandige bevolking te controleren!? - Wel ja, je weet toch maar nooit waarvoor zoiets nog eens goed kan zijn.
Wie de moed opbrengt om de aanslagen van 11 september met enige zin voor integriteit van dichtbij te herbekijken, komt vroeg of laat tot de conclusie dat het officiële verhaal daarover volstrekt onhoudbaar is. Terroristen kunnen ongetwijfeld veel, maar zelfs voor terroristen maken de wetten van de fysica geen uitzondering. Ook niet voor één dag. Ook niet in New York en Washington DC. Maar hoe onontkoombaar het wetenschappelijk vertoog over 11 september ook mag zijn, en hoe luid de roep om een nieuw en nu ernstig onderzoek de jongste tijd ook is gaan klinken: een zwakte van de huidige 9/11-waarheidsbeweging bestaat erin dat ze betrekkelijk weinig aandacht besteedt aan de motieven voor de lugubere false flag operatie die ze nochtans met verve heeft ontbloot. Op het stuk van de motieven wordt nog te vaak en te makkelijk overgeschakeld op vage bespiegelingen over een Nieuwe Wereldorde of integraal verwezen - op zich niet onterecht - naar één van de meest "profetische" teksten van onze tijd: Rebuilding America's Defenses (2000) van het neoconservatieve Project for the New American Century.
De grote verdienste van Oil, Smoke and Mirrors is dan ook dat de documentaire de vermeende motieven voor 9/11 eindelijk eens concreet en aannemelijk maakt. Want of de globale oliepiek werkelijk al zo dichtbij is als het ASPO heeft uitgerekend, zal de komende maanden en jaren dan wel blijken aan de pomp. Maar in ieder geval geeft een dergelijk vooruitzicht massaal body aan het waarom van de Amerikaans-Britse veroveringszucht, de timing ervan en de surrealistische "goede reden" ervoor die men op 11 september 2001 op de wereld heeft losgelaten. Kijk maar eens goed.
911 - energie - Irak - klimaat - Peak Oil - terreur
