De wereld - Internationale politiek
Woensdag 11 februari 2009
Is er intelligent leven in Washington DC? Geen spatje. De Amerikaanse economie implodeert en Obama wordt door zijn regering van neoconservatieven en Israëlische agenten een Afghaans moeras binnengeleid. Het zal de VS in conflict brengen met Rusland en mogelijk ook met China, Amerika's grootste geldschieter.
Terzijde's vertaling van Paul Craig Roberts — Ship of Fools (Infowars.com). Paul Craig Roberts was onderminister van Financiën onder Ronald Reagan, staat bekend als de "Father of Reagonomics" en schreef als redacteur en columnist voor ondermeer de Wall Street Journal en Business Week.
De tewerkstellingscijfers gebaseerd op de loonlijsten geven aan dat in januari dagelijks 20.000 Amerikanen hun baan verloren. Bovendien werd de schatting van het aantal in december verdwenen banen inmiddels met 53.000 opgetrokken van 524.000 naar 577.000. Daarmee komt het totaal aantal arbeidsplaatsen dat op twee maanden tijd verloren ging op 1.175.000. Als het zo doorgaat, dan worden de door Obama beloofde 3 miljoen nieuwe jobs één voor één door banenverlies weggevaagd.
Statisticus John Williams (www.shadowstats.com) zegt dat dit enorme aantal nog een onderschatting is. Volgens hem leveren ingebouwde vertekeningen en seizoensgebonden correctiefactoren voor januari een onderschatting op van 118.000 verloren banen, wat het totaal voor die maand op 716.000 brengt.
Cijfers op basis van de loonlijsten tellen het aantal banen, niet het aantal tewerkgestelden. Sommige mensen hebben immers meer dan één baan. De Household Survey vermeldt het aantal mensen met werk. En die Household Survey laat zien dat in januari 832.000 mensen en in december 806.000 mensen hun werk zijn kwijtgespeeld, samen goed voor in totaal 1.638.000 werkende Amerikanen minder.
De werkloosheidscijfers zoals ze door de Amerikaanse media gerapporteerd worden, zijn gefabriceerd. Williams stelt dat “gedemotiveerde werkzoekenden”, die het zoeken naar een job hebben opgegeven omdat er nu eenmaal geen jobs te vinden zijn, onder de Clinton-administratie zo geherdefinieerd werden dat ze enkel nog worden meegeteld zolang ze geen vol jaar “gedemotiveerd” zijn. Door de invoering van dat tijdscriterium werd het gros van de “gedemotiveerde werkzoekenden” uit de cijfers geschrapt. Door ze nu weer toe te voegen, blijkt de reële werkloosheidsgraad (berekend volgens de oude methodologie uit de jaren tachtig) te zijn gestegen van 17,5 procent in december tot 18 procent in januari.
Met andere woorden, zonder alle gegevensmanipulatie door een overheid die ons beliegt zodra ze haar mond opentrekt, heeft de Amerikaanse werkloosheidsgraad vandaag reeds een depressieniveau bereikt.
Maar hoe kon het ook anders, gegeven het gigantisch aantal jobs dat naar het buitenland verdwijnt. Het is onmogelijk voor een land om banen te creëren als de bedrijven de productie voor de consumentenmarkt naar elders overhevelen. Als de bedrijven de productie naar het buitenland verhuizen, dan verschuift het Amerikaans Bruto Binnenlands Product naar andere landen. Het Amerikaans handelstekort van het afgelopen decennium heeft het BBP met 1.500 miljard dollar afgekalfd. Dat zijn heel wat banen.
Ik wijs er al jaren op dat Amerikaanse universitairen als dienster of als barman aan de slag moeten. Maar als de Amerikaanse consumenten, tot over hun oren in de schulden, hun job verliezen, dan gaan ze ook minder vaak op café of restaurant. Bijgevolg zullen Amerikaanse universitairen zelfs geen baantje als dienster of barman meer vinden.
De Amerikaanse beleidsmakers hebben het feit genegeerd dat de consumentenvraag in de 21ste eeuw werd aangezwengeld — niet door een toename van het reële inkomen maar door toenemende consumentenschulden. Daarom is het zinloos te proberen de economie te stimuleren door de banken vrij te kopen, opdat ze de consumenten meer zouden kunnen lenen. De Amerikaanse consumenten zijn niet in staat om nog meer te lenen.
In het licht van de dalende waarde van hun belangrijkste activa — hun huizen — en de vernietiging van de helft van hun pensioenfondsen, en met de werkloosheid op de stoep, kunnen en zullen de Amerikanen niets meer uitgeven.
Waarom General Motors en Citybank redden terwijl deze bedrijven net zoveel van hun activiteiten naar het buitenland verplaatsen als ze maar kunnen?
Een groot deel van de Amerikaanse infrastructuur verkeert in slechte staat en is aan vernieuwing toe. Maar infrastructuurwerken brengen geen goederen en diensten voort die in het buitenland kunnen worden verkocht. De massieve voorliefde voor infrastructuur draagt niet bij tot een vermindering van het massieve Amerikaanse handelstekort. Daarbij, eens de infrastructuurwerken voltooid zijn, zijn de jobs dat ook.
In het beste geval — indien de meeste bouwopdrachten niet naar de Mexicanen gaan — kan Obama's plan het aantal werklozen tijdelijk verminderen.
Tenzij Amerikaanse bedrijven ertoe verplicht kunnen worden de goederen en diensten die ze op de Amerikaanse markt verkopen ook met Amerikaanse arbeid te produceren, is er voor de Amerikaanse economie geen hoop. Niemand in de Obama-administratie bezit de nodige wijsheid om dit probleem aan te pakken. De economie zal dus blijven imploderen.
Tot overmaat van ramp werd Obama door zijn militaire en neoconservatieve adviseurs tot een uitbreiding misleid van de oorlog in Afghanistan, een grotendeels bergachtig land. Obama wil de afbouw van de Amerikaanse troepenmacht in Irak gebruiken om 30.000 extra soldaten naar Afghanistan te sturen. Dat zou er het totaal aantal soldaten op 60.000 brengen — 600.000 minder dan wat de richtlijnen inzake contra-rebellie van het Amerikaans leger en het Amerikaans marinekorps als het minimum beschouwen om van Afghanistan een succes te maken. En minder dan de helft van het leger dat niet in staat was om Irak te bezetten.
De Iraniërs hebben het Bush-regime moeten redden door hun Sjiitische bondgenoten tot de orde te roepen en ze aan te moedigen tot het gebruik van de stembus teneinde de macht te veroveren en de Amerikanen het land uit te zetten. In Irak moesten de Amerikaanse troepen slechts een kleine Sunni-rebellie bekampen, met wortels in een minderheid van de bevolking. En toch "zegevierde" de VS alleen maar door de opstandelingen op de Amerikaanse loonlijst te zetten en ze te betalen om niet te vechten. Het terugtrekkingsakkoord is door de Sjiiten gedicteerd. Het is niet wat het Bush-regime wilde.
Men zou denken dat de ervaring met de "cakewalk" in Irak de VS doet aarzelen om te proberen Afghanistan te bezetten, een onderneming die ook de bezetting van delen van Pakistan vereist. Amerika heeft zwaar onder druk gestaan om in Irak 150.000 soldaten te behouden. Waar gaat Obama nog eens 500.000 andere vinden om vrede te stichten in Afghanistan?
Eén antwoord is de razendsnel toenemende, massieve Amerikaanse werkloosheid. De Amerikanen zullen liever tekenen om in het buitenland te gaan moorden dan dakloos en hongerig te zijn in de VS.
Maar dat lost toch nog maar de helft van het probleem op. Waar komt het geld vandaan om een leger van 650.000 man het veld in te sturen — een leger 4,3 keer zo groot als dat in Irak, waar de oorlog ons al 3.000 miljard dollar heeft gekost aan gedane uitgaven en reeds vastgelegde, toekomstige betalingsverplichtingen? Dat geld moet er zijn bovenop het begrotingstekort van 3.000 miljard dollar dat het resultaat is van Bush' reddingsplan voor de financiële sector, Obama's herstelplan en de instortende economie. Wanneer economieën wegzinken, zoals de Amerikaanse momenteel wegzinkt, dan ploffen ook de belastinginkomsten in elkaar. De miljoenen werkloze Amerikanen betalen geen sociale zekerheid, geen ziekteverzekering en geen inkomensbelasting. De winkels en bedrijven die de deuren sluiten betalen geen federale of door de staten ingestelde inkomensbelasting. Consumenten zonder geld en zonder krediet betalen geen BTW.
De imbecielen in Washington, en imbecielen zijn het, hebben zich niet afgevraagd hoe ze in het fiscale jaar 2009 een begrotingstekort van zo'n 2 à 3.000 miljard dollar gaan financieren.
De zo goed als onbestaande Amerikaanse spaargelden kunnen het niet financieren.
De handelsoverschotten van onze handelspartners, zoals China, Japan en Saoedi-Arabië, kunnen het niet financieren.
In feite heeft de Amerikaanse overheid maar twee opties om het gat in de begroting te dichten. Ofwel een tweede beurscrash die de overlevende investeerders met wat hen nog rest naar de "veilige" staatsobligaties lokt. Ofwel kan de Federal Reserve de staatsschuld aanmunten.
Het aanmunten van de schuld betekent dat wanneer niemand bereid of in staat is om de obligaties te kopen, de Federal Reserve ze zelf koopt door bankdeposito's te creëren op naam van de Schatkist. Met andere woorden, de Fed "drukt geld" waarmee ze de obligaties koopt.
Als dat gebeurt, zal de dollar ophouden reservemunt te zijn.
Bovendien zullen China, Japan en Saoedi-Arabië, landen met grote voorraden Amerikaanse obligaties en andere activa in dollars, die proberen te verkopen in de hoop de anderen voor te zijn.
De dollar zal waardeloos worden, de munt van een bananenrepubliek.
De VS zal zijn import niet meer kunnen betalen, wat een ernstig probleem is voor een land dat voor zijn energie, productiegoederen en geavanceerde technologie van import afhankelijk is.
Niet zonder wraakzucht hebben Obama's Keynesiaanse adviseurs Milton Friedmans lesje geleerd dat de Grote Depressie het gevolg is geweest van een door de Federal Reserve toegestane inkrimping van de geld- en krediettoevoer. In de Grote Depressie werden goede schulden door monetaire contractie vernietigd. Vandaag blijven slechte schulden door monetaire expansie bestaan, en de Schatkist ondermijnt haar kredietwaardigheid en de status van de dollar als reservemunt met enorme driemaandelijkse obligatieveilingen zo ver het oog reikt.
Ondertussen hebben de Russen, ondergedompeld in energie en minerale reserves, niet in de schulden, geleerd dat de Amerikaanse overheid niet te vertrouwen is. Rusland heeft Reagans opvolgers zien proberen om van voormalige Sovjetstaten VS-marionetten met Amerikaanse militaire bases te maken. De VS tracht Rusland te omringen met raketten die Ruslands strategische afschrikmiddelen neutraliseren.
Putin heeft de smaak van "Kameraad Wolf" helemaal te pakken. Hij is erin geslaagd de Amerikanen door de president van Kirgizië, een voormalige Sovjetstaat, uit hun militaire basis aldaar te laten ontzetten. De basis is essentieel voor de aanvoer van VS-troepen naar Afghanistan.
Om Amerika's bemoeienissen in Ruslands invloedssfeer te stoppen, heeft de Russische regering een collectieve veiligheidsorganisatie opgericht met daarin Rusland, Armenië, Wit-Rusland, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan. Oezbekistan is partiële deelnemer.
Met andere woorden, Rusland heeft Centraal-Azië zo georganiseerd dat de Amerikaanse penetratie wordt afgeblokt.
Voor wiens kar wordt Obama gespannen? In de Engelstalige editie van de Zwitserse krant Zeit-Fragen schrijft Stephen J. Sniegoksi dat vooraanstaande figuren van de neoconservatieve samenzwering — Richard Perle, Max Boot, David Brooks en Mona Charen — extatisch zijn over Obama's benoemingen. Ze zien geen enkel verschil tussen Obama en Bush/Cheney.
Obama's benoemingen drijven hem niet alleen naar een uitgebreide oorlog in Afghanistan. De machtige Israëlische lobby duwt Obama ook in de richting van oorlog met Iran.
De irrealiteit waarin de Amerikaanse regering opereert tart alle geloof. Een failliete overheid die haar rekeningen niet kan betalen zonder geld bij te drukken stort zich driest in oorlogen in Afghanistan, Pakistan en Iran. Volgens het Centrum voor Strategische en Budgettaire Analyse kost het de Amerikaanse belastingbetaler 775.000 dollar om één enkele soldaat één jaar lang in Afghanistan of Irak te laten vechten.
Nooit eerder heeft de wereld zo'n volslagen hersenloosheid gezien. Napoleons en Hitlers marsen op Rusland waren redelijke ondernemingen in vergelijking met de hersenloze idiotie van de Amerikaanse regering.
Obama's oorlog in Afghanistan is als het theekransje van de gekke hoedenman. Na zeven jaar conflict is er nog steeds geen welomlijnde missie en ook geen eindscenario voor de Amerikaanse strijdkrachten in Afghanistan. Gevraagd naar de missie vertelde een legerofficial aan NBC News: "Eerlijk gezegd, we hebben er geen." NBC rapporteert: "Ze werken eraan."
In een gesprek met democratische parlementairen gaf president Obama op 5 februari toe dat de Amerikaanse regering niet weet welke missie ze in Afghanistan heeft en dat de VS, "om missiekoorts zonder duidelijke parameters" te vermijden, "een duidelijke missie nodig heeft".
Wat zou u ervan vinden om naar een oorlog te worden gestuurd waarvan niemand de pointe kent, ook niet de opperbevelhebber die u wegzendt om te doden of gedood te worden? Wat vindt u ervan, beste collega's-belastingplichtigen, om de enorme kost van het uitsturen van een leger op een ongedefinieerde missie te betalen terwijl de economie in elkaar zakt?
armoede - Barack Obama - consumptie - corporatisme - economie - financieel systeem - geld - journalistiek - oorlog - USA
